قلب شیشه ای

با تموم بی صدایی              

       تو غروب آشنایی

         من می مونم تک و تنها          

               میگم از غم جدایــــــــــــی

                  من پر از حــــــس حضورم

                       تا تو هستــــــی در کنــــارم

                            هر کجــــایی که تو بــــــاشی     

                                غم دنــــــــــــیارو نـــــــــــ-دارم

                                    عشق تو رنـــــــگ بــــــــهاره             

                                         رنــــــگ چـــــشمای ستــــــــاره

                                               روی صفحـــــــــــــــه ی دل من       

                                                  نـــقش عشقت یــــــــادگـــــــــاره

                                                       عشق تـــو پــــــاک و نــــــــجیبه           

                                                           عشق تــــو رنـــــ-گین کمونــــــــه

                                                                   تــــوی کوچــــه ســـار قلبــــــــم              

                                                                       مـــــــث یــه رویــــا می مـــــونه

---

                                                       

                     

 

نوشته شده توسط مهناز در پنجشنبه دوم اسفند 1386 ساعت 1:14 موضوع | لینک ثابت

 اي عاشقان اي عاشقان گلايه دارم از جهان                   

نامردمي از هر کران آتش به دلها مي زند                

همچون زمين و آسمان ستاره هاي خون چکان               

سنگ مصيبت هر زمان بر سينه ما مي زند              

 آتش به دلها مي زند                                               

دنيا به کام اهل ناز، ما بي دلان اهل نياز                          

اين قلب خونين باغ ما داغ شقايق داغ ما                   

ما خسته از رنگ و ريا با درد هر داغ آشنا                          

اين آسمان را پر فروغ روي زمين را بي دروغ                      

خالي ز کين مي خواستيم ،زيبا ترين مي خواستيم    

روزي که قلب اين جهان با عشق و آزادي زند                

دنيا به روي مردمان لبخندي از شادي زند            

شادا که با يگانگي از بند غم رها شويم                        

به رغم هر بيگانگي من و تو با هم ما شويم                  

چون ما چنين مي خواستيم      

آري همين مي خواستيم                                             

 

 

نوشته شده توسط مهناز در چهارشنبه دهم بهمن 1386 ساعت 15:27 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مهناز در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 1:48 موضوع | لینک ثابت

نيمه شب آواره و بي حس و حال 

 در سرم سوداي جامي بي زبان

پرسه اي آغاز کرديم در خيال

 دل به ياد آورد ايام وصال

 از جدايي يک دوسالي ميگذشت    

 يک دوسال از عمر رفت و برنگشت

 دل به ياد آورد اول بار را

 خاطرات اولين ديدار  را

 آن نظر بازي آن اسرار را

 آن دوچشم مست آهو وار را

 همچو رازي مبهم و سربسته بود

 چون من از تکرار   او هم خسته بود

 آمد هم آشيان شد با من او

 همنشين و همزبان شد با من او 

خسته جان بودم و که جان شد با من او

 ناتوان بود و توان شد با من او

 دامنش شد خوابگاه خستگي

 اين چنين آغاز شد دلبستگي

واي از شب زنده داري تا سحر

 واي از آن عمري که با او شد به سر

مست او بودم زدنيا بي خبر

دم به دم اين عشق ميشد بيشتر

 آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگو ها بين ما آغاز شد

 گفتمش

 گفتمش  در عشق پابرجاست دل

 گر گشائي چشم  زيباست دل

 گر تو زورق بان شوي درياست دل

 بي تو شام بي فرداست دل

 دل ز عشق روي تو حيران شده

در پي عشق تو سرگردان شده

 گفت

 گفت در عشقت وفادارم بدان

 من تو را بس دوست ميدارم بدان

 شوق وصلت را به سر بدان

 چون توئي مخمور خمارم بدان

 با تو شادي ميشود غمهاي من

 با تو زيبا میشود فرداي من

 گفتمش عشقت زدل افزون شده

 دل زجادوي  رخت افسون شده

 جز تو هر يادي به دل مدفون شده

 عالم از زيبائي ات مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش

 طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

 در سرم جز عشق او سودا نبود

 بحر کس جز او در دل جا نبود

 ديده جز بر روي او بينا نبود

 همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

 خوبي اون شهره آفاق بود

 در نجابت در نکوهي بي همتا بود

 روزگار

 روزگار

 روزگار  اما وفا با ما نداشت

 طاقت خوشبختي ما را نداشت

 پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

 بي  گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر اين قصه هجران بود و بس

 حسرت و رنج  فراوان بود و بس

 يار ما را از جدائي غم نبود

 در غمش مجنون و عاشق کم نبود

 بر سر پيمان خود محکم نبود

 سهم من از عشق جز ماتم نبود

 با من ديوانه پيمان ساده بست

 ساده هم آن عهد و پيمان شکست

 بي خبر پيمان ياري گسست

 اين خبر ناگاه پشتم را شکست

 آن کبوتر عاقبت از بند رست

 رفت با دلدار ديگر عهد بست

 با که گويم او که همخون من است

 خصم جان و تشنه خون من است

 بخت بد بين وصل او قسمت نشد

 اين گدا مشمول آن رحمت نشد

 آن طلا حاصل به اين قيمت نشد

 عاشقان خوش دلي تقدیر نيست

 با چنين تقدير بد تدبير نيست

 از غمش با دود و دم همدم شدم

 باده نوش غصه او من شدم

 مست و مخمور و خراب از غم شدم

 ذره ذره آب گشتم کم شدم

 آخرآتش زد دل ديوانه را

 سوخت بي پروا پر پروانه را

 عشق من از من گذشتي خوش گذر

 بعد از اين حتي تو اسمم را مبر

 خاطراتم رو تو بيرون کن ز سر

 ديشب از کف رفت فردا را نگر

 آخر اين يکبار از من بشنو پند

 بر منو بر روزگارم دل مبند

 عاشقي را دير فهميدي  !! چه سود ؟

عشق ديرين گسسته تار و پود

 گرچه آب رفته باز آيد به رود

  ماهي بيچاره اما مرده بود

 بعد از اين هم آشيانت هر کس است

باش با او

 ياد تو ما را بس است...

 

 

نوشته شده توسط مهناز در پنجشنبه پانزدهم آذر 1386 ساعت 2:2 موضوع | لینک ثابت

خدايا . . .

تو مي دوني

كه درد من درد تنهايي نيست...

از نامردي روزگار هم شكايتي ندارم...

 در حالی كه هر روز شاهد نامردي بنده هات هستم.

خدايا . . .

تو مي دوني

دوست داشتن بنده هات رو با وزنه صداقت مي سنجيدم ...

حالا كفه ترازوي دلم از صداقت خاليه...

 من از اين همه دروغ هم گله اي ندارم.

خدايا . . .

درد من درد پروازه

نمي خوام مثل پرنده اي باشم كه پايبند قفس زیباش می شه 

و پرواز رو از ياد مي بره ...

خدايا . . .

مي خوام همونطور كه متولد شدم به سويت رها شم.

فقط همین...

 

 

نوشته شده توسط مهناز در جمعه یازدهم آبان 1386 ساعت 15:22 موضوع | لینک ثابت

زيبايي عشق به سکوته نه فرياد زيبايي

***

عشق به تحمله نه خورد شدن و فرو ريختن

***

عشق خياليه که اگه به واقعيت برسه

***

تمام شيرينيه خودش رو از دست ميده

***

عشق يه کويره

***

 که عاشق تشنه

***

با رويايه سراب معشوق قدم به جلو ميزاره

***

 عشق سخن گفتن با نگاهه

***

 عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه

 

 

 

 

نوشته شده توسط مهناز در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 ساعت 13:56 موضوع | لینک ثابت

                                                                                

به زبانت بياموز

                     به هر کسي نگويد دوستت دارم.

به پاهايت بياموز

                         هر راهي ارزش رفتن ندارد.

                     به آن دو بياموز که به رفتن عادت نکنند .

 به اشکهايت؛ 

                      آن مرواريد ها که بسيار عزيزهستند

                                                               بياموز که براي هر کسي نريزند.

 به دستانت بياموز ؛

                    که هر دستي ارزش لمس کردن را ندارد.

 به قلبت بياموز

                 هميشه عاشق باشدولي عاشق هر کسي نباشد

                                                                

 

 

نوشته شده توسط مهناز در سه شنبه دهم مهر 1386 ساعت 17:32 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

 

نوشته شده توسط مهناز در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 12:8 موضوع | لینک ثابت

خدايا خدايا خدايا
تموم شد
ولي دلم شکست
خودم خواسته بودم
ولي نه اين طوري
هر چي بود گذشت
حالا دارم نفس مي کشم
خدا جون فقط خودت ميدوني
من چمه
اونم هيچ وقت نفهميد
ولي هميشه ادعا مي کرد
مي فهمه
ديگه اصلا وجودش برام مهم نيست
حالا ديگه اگه نبينمش شادترم
حالا ديگه يه دوست دارم
که يه تار موهاشو
به وجود اون نمي دم
تموم شد تموم شد.........

 

 

نوشته شده توسط مهناز در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 11:58 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

در تاريكيه شب سه شمع روشن كردم ...

اولي برايه ديدنت ...

دومي برايه موندنت...

سومي برايه بوسيدنت...

ودر اخر هر سه را خاموش كردم ...

 برايه در اغوش كشيدنت

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط مهناز در سه شنبه بیستم شهریور 1386 ساعت 15:51 موضوع | لینک ثابت

اگه آشنا نبودی...

اگه آشنا نبودی این قدر دوست نداشتم

توی آسمون چشمات یه ستاره نمی کاشتم

اگه همصدا نبودی با تو شعری نمی خوندم

اگه آرزوم نبودی به تو من دل نمی بستم

اگه مثل من نبودی یه غریبه ی مهاجر

پا به پای قصه ی تو نمی اومدم مسافر

اگه مبتلا نبودی نمی گفتم چی کشیدم

نیستی که یه بار دیگه تورو حتی من ببینم

 

 

 

 

به نام خدايي كه تنهاترين عاشق وجود است.
يكي بود يكي نبود.

وقتي خورشيد طلوع كرد از پشت پنجرهْ كلبه ای قديمي

شمع سوخته اي رو ديد كه از عمرش لحظاتي بيش نمونده بود.

به او خندید و گفت:

ديشب تا صبح, خودتو فداي چی كردي؟

شمع گفت:

خودمو فدا كردم تا كه در غربت شب غصه نخوره.

خورشيد گفت:

همون پروانه كه با طلوع من رهات كرد.؟

شمع گفت:

يه عاشق واسه خوشنودي معشوقش همه كار مي كنه

واسه كارشم هيچ توقعي ازش نداره

چون شادي اونو, شادي خودش مي دونه .

خورشيد به تمسخر گفت:

 آهاي عاشق فداكار ...

 حالا اگه قرار باشه كه دوباره بوجود بیای,

 دوست داري كه چه چيزي بشي.
شمع به آسمون نگاه کرد و گفت:

شمع ...

دوست دارم دوباره شمع بشم.

خورشيد با تعجب گفت: شمع؟؟
شمع گفت:

آره شمع ...

 دوست دارم شمع بشم تاكه دوباره در عشقش بسوزم

 و شب پروانه رو سحر كنم.

خورشيد عصبانی شد و گفت:

چيزي بشو مثل من تا كه سالها زندگى كني ,

 نه اين كه یه شبه نيست و نابود بشي.

شمع لبخندي زد و گفت:

من ديشب در كنار پروانه به عيشي رسيدم

 كه تو در اين همه سال زندگيت به اون نرسيدي ...

 من اين  يه شبو به همه زندگيو عظمتوبزرگي تو نمي دم.
خورشيد گفت:

 تو كه ديشب اين همه لذت بردی

 پس چرا گريه مي كني.؟
شمع با چشماي گريون گفت:

من واسه خودم گريه نمي كنم,

 اشكم واسه پروانست

 كه فردا شب توی اون همه ظلمت و تاريكي چی کار می کنه.

 گريه کرد وگريه کرد تا كه براي هميشه خاموش شد

 

 

 

 

                                                     بین ما هر پنجره دیوار شد

                                                 درد ما در بودن ما ریشه داشت

                                                    رفتن و مردن علاج کار شد

                                                  آنکه اول نوش دارو می نمود

                                                  بر لب ما زهر نیش مار شد

                                                   عاقبت با حیلهء سودا گران

                                                  عشق هم کالای هر بازار شد

                                                آب یکجا مانده است دریا کجاست

                                                  مردم از بس زندگی تکرار شد

 

 

 

نوشته شده توسط مهناز در پنجشنبه هفدهم خرداد 1386 ساعت 16:5 موضوع | لینک ثابت

يادت باشه اگه يه روز نبودن کسي بهتر از بودنشه

چشمات و ببندو به اون لحظه اي فکرکن

 

 که اون کنارت نباشه اگه چشمات خيس شد

 

بدون داري به خودت دروغ ميگي و هنوز هم دوستش داري

 

نوشته شده توسط مهناز در پنجشنبه هفدهم خرداد 1386 ساعت 15:40 موضوع | لینک ثابت